Mesaj Sayısı: 28 Katılım Tarihi: 02.02.10 Konum: Ankara
"Biz bu dostluğu, uzun yıllar içerisinde kanaviçe işler gibi ince ince işleyerek oluşturduk" Alıntı: Umur Çetin
"Dostluk; dostunun sıkıntılı zamanında, önceliklerini belirleyerek, üretebiliyorsan çözüm üretmek; çözüm üretemiyorsan da, dostunun yeterince aklı olduğunun bilinciyle, ona akıl verme hatasına düşmeyip sadece susmak ve desteğini hissettirmektir" Elvan Akbay
"Tesekkurler, grubumuz hakkindaki dusuncelerin icin Ertan. Bugun grubumuza yeni katilanlar icin (bugun sadece sen yeni degilsin grupta) ve eski vosdostlarimiz icin muhtesem lezzetteki tiramisular
hazirladim gene.
Tahsin'in de dedigi gibi bugun Ankara'da kar var. Hala GOP'da ince ince yagiyor. Ozellikle evimin bulundugu bolge yuksekte oldugu icin, sabah uyaninca ciddi bir saskinlik yasadim. Oysa dun baslayan nisan yagmurlarinin devamini gormeyi umuyordum, bu sabah da..
Ne guzel yagiyordu dun.. Aksam ofisten eve giderken (saat 21:00 civari) sicacik vosumun icinde, ozgurce tum coskusuyla yagan ve hatta ara ara sileceklerimin yetersiz kalmasina neden olan nisan yagmurunun tadini cikarttim, Ankara caddelerinde. Ofis-ev arasindaki yaklasik 10 km yolu, (trafigi tehlikeye dusurmeden) kimi zaman 2. kimi zaman da 3. vitesle giderek ve yagmuru seyrederek tukettim.
Hava soguk ama vosdostlarimizin guzel sohbetleri isitir hemen ortami. Buyrun arkadaslarim tiramisularinizi. Afiyet olsun. Bilmeyenlere hatirlatayim, cay - kahve mutfakta. Kendiniz alabilirsiniz.
Ne ilginc degil mi? Bu cuma, hic de seffaf harfli degil )
L1 ve Kartanesi"
İşte "bir erkek kardeşim olsaydı, onu ancak en fazla Umur kadar severdim" dediğim can dostum, oğlumun Umur dayısı, küçük kardeşim Umurla bu derin dostluk yolunun başlangıcı olan, yıllar öncesinde vosvosnette kaleme alınmış olan satırlar..
Ve sonrasında, şimdi görüşmediğimiz ortak bir arkadaşımızın bizleri kolumuzdan tutup, yine şimdi üyesi olmayı tercih etmediğimiz bir derneğe sürüklemesi..
Geçen yıllar içerisinde can dostum, kardeşim Umurla sayısız anı biriktirdik biz. Ve bunların hepsi de güler yüzlü anılar değildi. Kimi hüzünlü, kimi neşeli, kimi gözyaşı, kimi de kahkaha doluydu bu anıların.
Tarih: Nisan 2009. Kartanem; o çok sevdiğim, kızım dediğim, canım Kartanem muayeneden geçmişti. Ancak, ruhsatta yer kalmadığı için, muayene ruhsata işlenememiş olup benim ruhsatı yenilemem gerekiyordu. Buna sevindim de.. Zira ruhsattaki bazı kişisel bilgilerimi de güncellemek, dolayısıyla geçmişin ağırlığından da kurtulmak istiyordum. Umurum Emniyette bir tanıdık buldu bana. Hemen, sıra bile beklemeden, hatta standın arkasında konuk edilerek, sıcacık çayımı da keyifle yudumlayarak işlemler başlatıldı. Aaahhhh o da ne? Muayene belgesindeki motor numarası ve emniyet kayıtları (dolayısıyla ruhsat) arasında fark vardı ve benim, havaalanının yakınındaki muayene istasyonuna vosvosumu götürüp, motor tespiti yaptırmam gerekiyordu.
Tanrım !!
Vosvosum, bir arkadaşımda ve o arkadaşım da çayyolundaydı. Ben emniyette, Umur ise Eskişehir yolunda bir yerlerdeydi.
Umuru aradım, "ben şimdi ne yapacağım" diye..
Ahizenin diğer tarafındaki ses, kararlı ve çok netti. "Bekle ablacığım. Ben çayyolundan senin Kartanesini alıp hemen emniyete geliyorum" !!
İnanamadım.. Umur, kilit adam olarak çalıştığı iş yerinden çıkacak, taksiyle çayyoluna gidecek, vosvosumu alacak ve emniyete gelecekti..
Geldi de..
Bütün bu saydıklarımı gözünü kırpmadan, itiraz etmeme fırsat vermeden yaptı.
Ve biz birlikte, önce İstanbul yolundaki muayene istasyonuna gittik. Bu arada yolda vosvosumun yağının bitmek üzere olduğunu fark etti, yağını değiştirtti. İstanbul yolundaki muayene istasyonunda işlemin hangi istasyonda başlatılmışsa, orada devam ettirilmesi gerektiğini öğrendikten sonra da direksiyonu yeniden havaalanı yakınındaki istasyona kırdı. Motor tespiti yapıldıktan sonra yeniden emniyete döndük. Fakat bu sefer de, yeniden muayene tespit tutanağı düzenlenmesinin yanlış olduğunu ve eski tutanağa işletmemiz gerektiğini öğrendik.
Ne yapacaktık?
Yeniden havaalanı tarafına gidip, eski belge üzerine yeniden tespite giren motor numarasını işletmemiz gerekiyordu.
Gün bitmişti..
Ben ise yorgun, umutsuz ve mutsuzdum. Havlu attım..
"Arabam sizin olsun. Ben artık uğraşamayacağım" dedim gözlerim dolu dolu.
"Belgeleri bana ver abla" dedi Umur ve devam etti : "Ben yarın yeniden muayene istasyonuna gider, hallederim".
Ve dediğini yaptı..
Ben, Umurumun her zor anımda olduğu gibi bu zor anımda da, bu kadarını beklemediğim ve talep etmediğim halde verdiği bu desteği nasıl unuturum? Bu minnettarlığımı nasıl ifade edebilirim? Bu desteğin karşılığını nasıl öderim? Ayrıca bu yaşananlara destek demek bile haksızlık değil mi? Umur sorunumu, kendi sorunu olarak değerlendirip, bütün yükü üstlenmedi mi?
İyi ki varsın can dostum..
İyi ki varsın canım kardeşim..
İyi ki varsın oğlumun Umur dayısı..
Seni seviyorum ve biliyorum ki çok haklıyım, çok..
Kartanesi'nden ayrı geçen şu duygusal zamanlarımda kaleme almaya çalıştığım gecikmiş minnetimi lütfen kabul et Umur'um.
L1
Ana Menü
Bir dostluk hikayesi - Umura
)
